Kendi kendime çözemediğim, kendimle ilgili sorunları başkalarına danıştığımda aldığım öneriler hep kendimden uzak durmakla ilgili oluyor. Kaldı ki bu sorunları başkalarına danışıp kendimden uzak durarak bu öneriyi ilk başta zaten kendim uyguluyorum. Aslında mantıklı bir yanı da yok değil bu yöntemin. Sen çözemiyorsan geçen zaman çözsün. Nasıl olsa insan dediğin balıktan hallice hafızaya sahip. Unutulur olur biter.

Ama buradaki ikilem de şu, ortada bir sorun var. Bu sorun çözülmekten ziyade, soruna ait olay/şey yok ediliyor sadece. Onu yakıyorsunuz ve küllerini ruhunuzla solumaya başlıyorsunuz. O andan sonra elinizde kalan tek şey karanlık ve huzursuz bir ruh hali oluyor.

Benim durumumda ise olay daha vahim, yakıyorum belki ama küle dönmeden ruhumu da onunla yakıyorum. Bu yüzdendir ki saatler süren film izleme, olabildiği kadar ders çalışma çabalarında her ne kadar sorunumu rafa kaldırıyor olsam da kendimle kaldığımda her seferinde daha da büyüyor.

Bu yüzden de çoğu günlerimi yalnız başıma geçiriyor olsam da dizilerle, filmlerle vb. şeylerle kendi kendime kalmaktan çekiniyorum. Ama kendimden kesinlikle kaçamadığım tek bir an var: Uyku. İnsan hayatının en önemli evrelerinden biri olduğu malum. Haliyle yattığımda birkaç saat uyuyamadığım anlar oluyor. Uykusuzluk ise insanın kendi hayatını en çok sorguladığı zamanları doğuruyor. Haliyle bu da paradoksa dönüşüyor. Uyuyamadıkça kendinizi sorguluyorsunuz, kendinizi sorguladıkça da uyuyamıyorsunuz.

Bu önerilerden bir diğeri de her ne kadar bir önceki öneriyle aynı yapıda olsa da “hiçbir şeyin sizden önemli olmadığını düşünmeniz” ya da “kendi menfaatlerinizi kollamanız”. Bunun için de verilen örnekler aynı, uğraş bulmak. Yani günümüzde kendini düşünmek, “fiziksel beyninizi meşgul etmek” gibi bir anlamda kullanılıyor. Zira günümüzün yetişkin hayatının büyük bir çoğunluğunu o hayatı yaşanabilir kılmak için harcıyoruz ve onun dışındaki zamanlar lüks geliyor. Lüks olan vakitler ise genelde dinlenmeye ayırılıyor.

Aslolan hayatı yaşamak değil de yaşanabilir hale getirmek oluyor. Haliyle bu uğraşlardan yorulduğumuzda da kalan süreyi dinlenerek geçiriyoruz. Bir görev edinip onu yapmaya çalışıyor, kalan sürede dinleniyoruz. Bir sorun çözmeye çalışıyoruz, kalan sürede de başka bir sorun yaratıyoruz. Bilemiyorum, belki de benim yaşamaktan anladığım şeyler yanlıştır. Ama şu an yaşananlardan gördüğüm sadece bunların karışımı; çalışmak/dinlenmek, sorun yaratmak/çözmek vb. Bir kıyma makinesinden farkımız yok. Arkadan eti veriyoruz, önden kıymayı alıyoruz. “Ulan bu et de baya kemikliymiş”, “Sıcak yahu bu et, yeni kesmişler” gibi şeyler düşünmüyoruz ya da çok az düşünüyoruz.

Bütün bu girdi-çıktı süreçlerinden elimize kalan bir miktar posa iken, en değerli ve sınırlı varlığımız olan zamanı harcıyoruz. Bu sebepledir ki bana sorunlar çözülebilir geliyor, hemen çözülmeseler de. Çözülebileceğini bilmek, o sorunu “zamanı gereksiz harcamadan” çözebilmeyi sağlıyor. Zamanı gereksiz harcamaktan tek anladığım şey ise “mutsuz olmak”. Biz insanların “mutsuz olma” lüksü yok. Zira o mutsuz zamanların telafisi yok. Mutsuz geçen zamanların, mutlu olduğunuz zamanlara değer kattığı da balık hafızalı insanların kendilerini telkin etmek için uydurdukları yalandan başka bir şey değil.

O sebeple ki beni mutsuz eden zamanı düşünerek mutsuzlaşıyorum. Alın size başka bir paradoks daha.